شهادت مظلومانه امام هفتم موسی بن جعفر (ع)را به پیشگاه حضرت ولیعصر(عج)و شیعیان جهان تسلییت میگوئیم.     

سرنی درنینوا میمانداگرزینب نبود                          کربلادرکربلامیمانداگرزینب نبود                        

شهادت جانسوز، عقیله بنی هاشم، بنت امیرالمؤمنین و حضرت فاطمه زهراء (علیهما السلام)، اُخت الـحـسـیـن (علیه السلام)، شیرزن کـربـلاء،عمه جلیله سادات،ام المصائب حضرت زینب الکبری(سلام الله علیها) رامحضرمقدس ومنورحجة بن الحسن العسکری(عجل الله تعالی فرجه الشریف) وتمامی شیعیان ومحبان آن بی بی مکرّمه تسلیت وتعزیت عرض مینمائیم.

 به دنیا آمده بود تا صبر را شرمنده کند، زینب (س) این اسطوره تاریخ را می گویم. آمده بود تا عشق را مبهوت لحظه های زلالش کند. آمده بود تا صدق و وفا را به جهانیان بیاموزد و متانت و و

 12رجب سالروز به هلاکت رسیدن معاویه بن ابی سفیان را بساحت

 مقدس امام زمان (عج) و تمام دوستداران ا هلبیت(ع) تبریک وتهنییت میگوییم.

معاویه در سفر سال 56 ه.ق به حجاز، با نیرنگ از مخالفانش بیعت گرفت و هنگام بازگشت به شام، در ابواء

 (مکانی در نزدیکی مکه) بیمار و رنجور شد. او نیمه شب در بیرون خیمه اش در چاهی افتاد و پیکرش خشک 

و فکش کج شد. هنگامی که مردم مکه به عیادتش می رفتند، نزد آنان به ریاکاری دست می یازید و می گفت: 

مؤمن گاه گرفتار بلا می شود. صالحان پیش از من نیز گرفتار بیماری شده اند؛ امیدوارم من نیز از آنان باشم. 
با این حال در خلوت بی تابی می کرد. او در پاسخ مروان که به بی تابی اش اعتراض کرده بود، گفت: 

به یاد چیزهایی افتادم که فراموش کرده بودم. پس از بهترین وضعی که داشتم، اکنون چنین گرفتار شده ام. 

می ترسم این مجازات دنیایی به سبب جلوگیری از حق علی بن ابی طالب و کردارم با حجر بن عدی و یارانش باشد

. اگر محبتم به یزید نبود، اسباب هدایت خود را فراهم می آوردم و راه درست را تشخیص می دادم. 

معاویه در مدت بیماری، بسیار کابوس می دید و هذیان می گفت. وی هر چه آب می نوشید. سیراب نمی شد. گاهی دو روز بیهوش بود و هنگامی که به هوش می آمد،